Ik krijg een mail van Selexion met een bedankje voor de bestelling en dat ze mij binnen de twee dagen een levertermijn gingen laten weten. Na een week nog niets gekregen, dus bel ik zelf.

“Ja meneer, wij weten er niets van, die bestelling zal nog wel in de centrale zitten. Wij hebben nog niet veel ervaring met de webshop, maar ‘t zal allemaal wel goedkomen.”

Huh, niet erg geruststellend eerlijk gezegd, maar kom.

Drie weken later gaat het bedrag van mijn rekening af (met Visa betaald). Ik bel nogmaals om eens te horen. Ondertussen heeft de winkel zelf al weet van de bestelling, maar nog niets van een levertermijn.

De afgelopen weken heb ik enkele keren gebeld, waarbij ze hebben gezegd dat ik niet de enige was, dat er meer klanten waren die hun bestelling nog niet hadden en dat Samsung moeite heeft om de vraag bij te houden.

Vandaag merk ik dat de prijs op de website is gezakt met 150 euro. Selexion, u mag een telefoontje verwachten.

UPDATE: na dat telefoontje is er blijkbaar iemand van de winkel rechtstreeks naar de fabriek gereden. Daar stond mijn TV klaar voor levering, maar ergens in een hoekje, waar ze nogal makkelijk over keken. *sigh* De 150 euro krijg ik zonder problemen terug. Ik heb hem nog niet, maar voorlopig is het eind goed, al goed.

Het spreek compleet tegen mij, maar toen ik enkele maanden terug compleet niets te doen had heb ik mijn account terug geactiveerd én heb ik de ‘like’-functie zelfs enkele keren gebruikt.

En toch kan ik er niet bij dat zoiets meerwaarde biedt.

Kwam ik vandaag in Google Reader het volgende tegen:

Screw you internet, ik ga op café.

Een goeie drie kwartier later mocht ik eindelijk mijn papiertjes gaan invullen en richting bloed-afneemzaal gaan. Daar werd ik wel vrij direct geholpen.
De verpleegster zat al klaar met de naald toen ze zag dat blijkbaar niet alles op mijn formulier was ingevuld.

- “Ben je langs de dokter geweest?”
- “Euh, welke dokter?”
- “Degeen die in de papier-invulruimte.”
- “Geen dokter gezien. Stond ook nergens aangeduid.”
- “Ah, eerst naar de dokter dan!”

Zo gezegd zo gedaan. Naar de dokter, even mijn formulier overlopen en dan… “U mag geen bloed geven meneer.”
Say what?

Blijkbaar moet je minstens twee maanden wachten als je een kunstlens hebt laten steken. Twee weken, en het had geen probleem geweest. Zucht.

Nu ja, volgende keer beter. En dan ineens eens horen of ik daar geen dag verlof kan voor krijgen op het werk =P

Vandaag heb ik echter het ondenkbare gedaan: ik heb deze namiddag verlof genomen… voor een film.

Als er een film uitkomt die ik echt in de bioscoop wil gaan zien, dan ga ik altijd rechtstreeks na het werk. UGC heeft meestal voorstellingen rond zes uur, ideaal dus.

Deze keer echter niet. De film in kwestie is Star Trek en UGC heeft vier voorstellingen per dag: half twee, vier uur, half acht en tien uur. Nieuw schema? Geen idee.

Aangezien ik geen fan ben van overvolle filmzalen is half acht geen optie. Tien uur ook niet, zeker niet op vrijdag. En dus ga ik proberen de voorstelling van half twee te halen. Lege zaal, here I come! Ik kijk er naar uit :)

De procedure verleden donderdag verliep exact hetzelfde als de vorige… behalve dan de nawerkingen. Na de operatie had ik hoofdpijn, dus gaven ze mij een pijnstiller. Op zich niets bijzonder, maar het werkte niet en ik werd er misselijk van. Nog wat pijnstillers, middeltjes tegen misselijkheid, wat kalmeermiddeltjes en twee baxters later voelde ik mij zo slap als een vod. Platgespoten, letterlijk. Dat heeft de rest van de dag geduurd en zelfs een klein beetje vrijdagmorgen.

Alleszins, na de controle vrijdag- en gisterenmorgen is alles in orde. Nu begint een kleine maand nazorg: elke dag viermaal twee verschillende soorten oogdruppels, yay..
Volgende week moet ik nog even langs de oogpraktijk voor een mogelijk laatste checkup. Ik ben bijzonder blij dat ik het heb gedaan =)

Oh en mijn nieuwe aanwinst: een Nike Haul zonnebril. Kwestie van eindelijk eens zo’n zonnebril te kunnen dragen =D

Afgelopen donderdag is mijn linkeroog geopereerd en dat ging als volgt:

11u: in de oogkliniek, bij de inschrijvingen. Blijkbaar moeten medische secretaresses veel vaardigheden bezitten want degeen achter de balie moet nog ‘eventjes een pilletje geven’. Ze zei er echter niet bij dat dat pilletje onder mijn ooglid moest. Je weet hoe het voelt als er een steentje in je oog zit? Vergelijkbaar. Dat pilletje dient om je pupil zo wijd mogelijk te maken. Zeer freaky als je dat in de spiegel ziet =)

11u30: na wat wachten krijg ik een kamertje toegewezen. Relaxzetel, afwasbak, locker voor je kleren, een fles water. Alles om de dag door te komen. Aangezien de operatie plaatsvind in een steriele operatiezaal (who’dathunk?) moet ik strippen en een operatiejas aandoen. Jeweetwel, zo een met de opening vanachter. Maar ik mag mijn ondergoed wel aanhouden, al sjans.

12u45: het pilletje word er terug uitgeprutst en dan is het tijd om de operatiezaal binnen te rijden. Binnenin krijg ik een baxter aangelegd om mijn vochtniveau op pijl te houden. De chirurg brengt eerst een markering of twee aan op mijn oogbol. Het was geen alcoholstift, maar ik vermoed dat het iets soortgelijk is. Plaatsnemen op het operatiebed en dan is het tijd om eraan te beginnen. Er wordt mij een kalmeermiddel ingepompt via de baxter en dan gaan de assistenten aan de slag met allerlei soorten druppels. Laatst wordt mijn gelaat afgedekt, operatiegel in mijn oog gedaan en mijn oogleden uit de weg getrokken. Klinkt allemaal vies, maar je merkt het amper. De chirurg heeft intussen een piepkleine cartouche geprepareerd waar de lens nu opgerold inzit. Hij maakt een incisie van enkele millimeters, schuift de cartouche erin en duwt de lens eruit. Cartouche er terug uit en dan kan hij de lens positioneren. Nogmaals: klinkt allemaal vies, maar je ondergaat dat gewoon. En: je ziet er niets van (wat ik dus eerst wel dacht). Na een kwartiertje maakt hij de incisie vast met een draadje en… done.

14u: ik lig ondertussen al een half uurtje terug buiten de operatiezaal. De pijn begint nu wat op te komen, maar een pijnstiller is snel toegediend. Na een tijdje kan ik terug naar mijn kamertje, ik vlij me in de relax en rust.
16u: een hongertje.Terug aankleden en richting cafetaria om iets te eten. Mijn zicht is nu al zeer goed… maar wel dubbel. Een oog op sterkte en eentje niet: ik raad het niemand aan. En zo moet ik dus nog een week verder!

17u: de chirurg checked nog een laatste keer de druk in mijn oog en dan mag ik naar huis.

De eerste week mag ik geen zware inspanningen doen en ik moet enkele nachten slapen met een oogschelp (om er niet in te wrijven, verstaatge). De dag erna even op controle en alles is nog altijd in orde. Vandaag moest ik dan nog even terug en behold! De afwijking in mijn linkeroog is nul. Niks. Nada. Jochei!

Anyway, ik begin het een beetje beu te worden om overal tegenop te lopen. Voor de rest kan ik alles nog doen, inclusief lezen, televisiekijken, gamen, noem maar op. Maar wel met maar één oog. Ik zou wat meer buitenkomen moest ik mijn dieptezicht niet wantrouwen. Ik kijk al uit naar de volgende operatie.