blogwolf

Begin dit jaar zag ik me in de markt voor een nieuwe televisie. Mijn oude CRT voldeed niet meer en mijn nieuwe media-PC kan ik er niet deftig op aansluiten. Dus, internetgewijs wat gezocht en uiteindelijk op 13 januari de Samsung LE32B553 besteld bij Selexion. Misschien niet de goedkoopste winkel, maar wel dicht genoeg om hem gemakkelijk af te halen. Doe de 25 euro korting er nog bij omdat ik heb via het internet heb besteld en ‘t was in de sakosj.

Ik krijg een mail van Selexion met een bedankje voor de bestelling en dat ze mij binnen de twee dagen een levertermijn gingen laten weten. Na een week nog niets gekregen, dus bel ik zelf.

“Ja meneer, wij weten er niets van, die bestelling zal nog wel in de centrale zitten. Wij hebben nog niet veel ervaring met de webshop, maar ‘t zal allemaal wel goedkomen.”

Huh, niet erg geruststellend eerlijk gezegd, maar kom.

Drie weken later gaat het bedrag van mijn rekening af (met Visa betaald). Ik bel nogmaals om eens te horen. Ondertussen heeft de winkel zelf al weet van de bestelling, maar nog niets van een levertermijn.

De afgelopen weken heb ik enkele keren gebeld, waarbij ze hebben gezegd dat ik niet de enige was, dat er meer klanten waren die hun bestelling nog niet hadden en dat Samsung moeite heeft om de vraag bij te houden.

Vandaag merk ik dat de prijs op de website is gezakt met 150 euro. Selexion, u mag een telefoontje verwachten.

UPDATE: na dat telefoontje is er blijkbaar iemand van de winkel rechtstreeks naar de fabriek gereden. Daar stond mijn TV klaar voor levering, maar ergens in een hoekje, waar ze nogal makkelijk over keken. *sigh* De 150 euro krijg ik zonder problemen terug. Ik heb hem nog niet, maar voorlopig is het eind goed, al goed.

Enkele dagen geleden is Diego Rossie overleden. Ik heb hem nooit echt goed gekend, maar ik beschouw zijn broer Mathias al meer dan 20 jaar als familie, dus eigenlijk was Diego ook een klein beetje mijn broer. Al mijn liefde en medeleven gaan uit naar de familie en vooral zijn ma, een persoon met een zeer groot hart, die het niet verdient.

Diego, vaarwel.

Bad idea #1: 7 jaar, cro gaat zwemmen met de klas.

Bad idea #2: cro wil nog snel even in het zwembad duiken voor we eruit moeten.

Bad idea #3: uitdaging: “gij kunt gene salto onder water”.

Bad idea #4: cro duikelt head-first in het zwembad, er totaal niet bij stilstaand dat dit het ondiepe gedeelte is.

Gevolg: gebroken tand, ’s avonds naar de tandarts en een stuk laten bijplamuren. “Komt over een paar jaar nog maar eens terug, dan zal het er al wel afgesleten zijn”.

15 jaar later: het plamuursel begint een beetje af te brokkelen, goei job van die tantist. Misschien toch nog eens een afspraak maken.