blogwolf

Nu komen we dan aan de cruciale delen. Ik heb even de tweede controle afgewacht om te checken of alles ok is… en dat is het ook.

Afgelopen donderdag is mijn linkeroog geopereerd en dat ging als volgt:

11u: in de oogkliniek, bij de inschrijvingen. Blijkbaar moeten medische secretaresses veel vaardigheden bezitten want degeen achter de balie moet nog ‘eventjes een pilletje geven’. Ze zei er echter niet bij dat dat pilletje onder mijn ooglid moest. Je weet hoe het voelt als er een steentje in je oog zit? Vergelijkbaar. Dat pilletje dient om je pupil zo wijd mogelijk te maken. Zeer freaky als je dat in de spiegel ziet =)

11u30: na wat wachten krijg ik een kamertje toegewezen. Relaxzetel, afwasbak, locker voor je kleren, een fles water. Alles om de dag door te komen. Aangezien de operatie plaatsvind in een steriele operatiezaal (who’dathunk?) moet ik strippen en een operatiejas aandoen. Jeweetwel, zo een met de opening vanachter. Maar ik mag mijn ondergoed wel aanhouden, al sjans.

12u45: het pilletje word er terug uitgeprutst en dan is het tijd om de operatiezaal binnen te rijden. Binnenin krijg ik een baxter aangelegd om mijn vochtniveau op pijl te houden. De chirurg brengt eerst een markering of twee aan op mijn oogbol. Het was geen alcoholstift, maar ik vermoed dat het iets soortgelijk is. Plaatsnemen op het operatiebed en dan is het tijd om eraan te beginnen. Er wordt mij een kalmeermiddel ingepompt via de baxter en dan gaan de assistenten aan de slag met allerlei soorten druppels. Laatst wordt mijn gelaat afgedekt, operatiegel in mijn oog gedaan en mijn oogleden uit de weg getrokken. Klinkt allemaal vies, maar je merkt het amper. De chirurg heeft intussen een piepkleine cartouche geprepareerd waar de lens nu opgerold inzit. Hij maakt een incisie van enkele millimeters, schuift de cartouche erin en duwt de lens eruit. Cartouche er terug uit en dan kan hij de lens positioneren. Nogmaals: klinkt allemaal vies, maar je ondergaat dat gewoon. En: je ziet er niets van (wat ik dus eerst wel dacht). Na een kwartiertje maakt hij de incisie vast met een draadje en… done.

14u: ik lig ondertussen al een half uurtje terug buiten de operatiezaal. De pijn begint nu wat op te komen, maar een pijnstiller is snel toegediend. Na een tijdje kan ik terug naar mijn kamertje, ik vlij me in de relax en rust.
16u: een hongertje.Terug aankleden en richting cafetaria om iets te eten. Mijn zicht is nu al zeer goed… maar wel dubbel. Een oog op sterkte en eentje niet: ik raad het niemand aan. En zo moet ik dus nog een week verder!

17u: de chirurg checked nog een laatste keer de druk in mijn oog en dan mag ik naar huis.

De eerste week mag ik geen zware inspanningen doen en ik moet enkele nachten slapen met een oogschelp (om er niet in te wrijven, verstaatge). De dag erna even op controle en alles is nog altijd in orde. Vandaag moest ik dan nog even terug en behold! De afwijking in mijn linkeroog is nul. Niks. Nada. Jochei!

Anyway, ik begin het een beetje beu te worden om overal tegenop te lopen. Voor de rest kan ik alles nog doen, inclusief lezen, televisiekijken, gamen, noem maar op. Maar wel met maar één oog. Ik zou wat meer buitenkomen moest ik mijn dieptezicht niet wantrouwen. Ik kijk al uit naar de volgende operatie.