blogwolf

Momenteel hebben wij een abonnement bij Integan voor analoge televisie. Toen we enkele weken terug onze videorecorder nog eens van onder het stof moesten halen om iets op te nemen en nogmaals heel de ongebruiksvriendelijkheid van het toestel moesten doormaken, was het eens tijd om te bekijken of we geen digitale televisie in huis konden halen. Met de nieuwe Shake-formules van Telenet kwam het ons zelfs goedkoper uit om ons analoog abonnement op te zeggen en compleet naar Telenet over te stappen. Daar zit een Digicorder HD bij en krijgen we zelfs nog wat extra datalimiet voor het internet.

Toch maar eens een mailtje gestuurd om zeker te zijn, en toen kwam het addertje boven:
Om bij Telenet digitale tv te kunnen aanvragen hebt u nog altijd een analoog tv-abonnement van Integan nodig. Op termijn zullen wel alle analoge abonnementen van Integan overgezet worden naar Telenet, maar voorlopig bent u dus zowel bij hen als bij ons nog klant.

Els van de Telenet Klantendienst, bedankt voor je zeer vriendelijke antwoord, maar dit is onaanvaardbaar. Met overschakeling bedoel ik overschakeling, en dus geen twee abonnementen. Als ik enkel digitaal wil kijken is het belachelijk om nog een analoog abonnement te blijven betalen. Dan nog liever blijven werken met een state-of-the-old videorecorder.

Dit mag u overigens vermelden op uw website, want die informatie vond ik nergens.

Enkele dagen geleden is Diego Rossie overleden. Ik heb hem nooit echt goed gekend, maar ik beschouw zijn broer Mathias al meer dan 20 jaar als familie, dus eigenlijk was Diego ook een klein beetje mijn broer. Al mijn liefde en medeleven gaan uit naar de familie en vooral zijn ma, een persoon met een zeer groot hart, die het niet verdient.

Diego, vaarwel.

Op de laatste ELR ging het over films. En op een gegeven moment kwam het gesprek op opgelopen trauma’s tijdens het kijken van films. Zoals afgehakte lichaamsdelen enzo. Dat deed mij terugdenken aan een film die ik vroeger bij de buren te zien heb gekregen. Ik heb geen idee van de titel, maar er is een bepaalde scène die mij altijd is bijgebleven. Een man staat in zijn badkamer, leunend op zijn wasbak zijn gezicht te bestuderen in de spiegel. Hij begint eerst langzaam, dan sneller en sneller op zijn gezicht te krabben. De spanning wordt opgebouwd met een freaky muziekje, bloed begint te stromen, zijn ogen vallen eruit enzovoorts. Tot hij bot bereikt en we plots weer zijn onbeschadigd gezicht te zien krijgen in de spiegel. De volgende shot is de wasbak waar nog net een klein beetje bloed wegstroomt.

Trauma’s jong!