blogwolf

Silenced by death in the grave
W B Yeats couldn’t save

- The Cranberries – Yeats’ Grave

Ik zit hier ondertussen al een half uur te kijken naar bovenstaande quote. Een hele litanie over veel dingen te doen en veel te weinig tijd ervoor hebben stond al sinds vanmorgen klaar op het puntje van mijn tong (welja, handen) om via één of andere magische manier op mijn scherm tevoorschijn te komen. Totdat ik me aan mijn laptop zette en al de woorden verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik ben geen schrijver, laat staan een woordkunstenaar. Bloggen en af en toe een kortverhaaltje dat vrijwel niemand te lezen krijgt zijn het summum van mijn schrijfactiviteiten. En toch voel ik soms de dringende nood om alles wat me overkomt hier neer te typen, for the world to read. Of er nu lezers zijn of niet kan me weinig schelen, het is het schrijven op zich dat telt. En nadat ik de eerstvolgende blogpost volledig in mijn hoofd heb doorlopen met alle puntjes op de i, als de eerste woorden op het scherm verschijnen komen ze totaal verkeerd of verwrongen over. Dus post ik niet, totdat iemand me port en ik doorheb dat het echt al wel lang geleden is dat ik heb gepost :P.

Afin, nu ik eindelijk de traumatiserende ervaring van Pulse heb verwerkt kan ik terug normaal praten over dingen ;)

Donderdagavond was het Frag-avond in The Gamestore. Het was al eeuwen geleden dat ik het had gespeeld, maar het is nog altijd even leuk! Zeker voor herhaling vatbaar, nog meer nu ik andere ‘levels’ heb om op te spelen :)
Vrijdagavond was dan weer recup-avond. Al heel de week had ik maar enkele uren per nacht geslapen en de dag doorgebracht met het drinken van ongezonde hoeveelheden koffie. Om negen uur film opgezet, om tien uur in slaap gevallen en zaterdagmiddag om twaalf uur terug wakker geworden. En het was verdorie een goeie film!
Algoed dat ik voor overdag geen plannen had, zodat ik rustig alles kon klaarzetten voor de gamesnight bij mij thuis.
Ik realiseer me dat ik de laatste tijd veel over games schrijf (ik ben er dan ook veel mee bezig) en een gamesnight organiseren kon gewoon niet uitblijven. Gisteren was het dus de allereerste keer en ik mag het met recht een succes noemen!
Het volk druppelde binnen vanaf acht uur en uiteindelijk waren we met negen mensen. Genoeg om te weerwolven dus! Uiteindelijk hebben we tot een stuk in de nacht aan het spelen geweest en iedereen leek het naar de zin te hebben. And that’s all that matters :)

Vandaag opruimdag. Ik haat opruimen.

PS: Teq, merci om mijn gitaar te stemmen ;)

Vorige week een mailtje van P.i.R.h.o.: iemand zin om zondag mee Pulse te gaan zien? Een horrorfilm sla ik niet direct af, dus wanneer hij me gisteren belde had ik wel zin om mee te gaan. Mensen kunnen soms toch blunderen.

Pulse is gebaseerd op de Japanse film Kairo, maar volgens verschillende bronnen bestaat er een hemelsbreed verschil tussen de twee films. Het script was geschreven door Wes Craven, waar we toch al enkele pareltjes van hebben gekregen. Maar niet alleen kregen we zes keer bijna exact hetzelfde te zien (mensen die vergaan tot as, yay), de acteer’prestaties’ waren niet om aan te zien en de clichés stapelden zich op. Mind you, ik heb niets tegen clichés, zolang ze maar goed zijn uitgevoerd. En dat was hier totaal niet het geval.
Een uur en twintig minuten afzien, tot daar toe. Dan kwam eindelijk het einde in zich. Bleek dat de laatste minuten nog meer soul-crushing, life-absorping SLECHT waren. Ik heb mijn portie post-apocalyptische films al wel achter de kiezen, maar dit was echt te erg om aan te zien. Ik zat in mijn zetel te wroeten van walging.

En dan nog een laatste punt: computers in films. Toen ik een pc zag booten met het Energy Star-logo dacht ik even: “misschien hebben ze het deze keer goed gedaan”. Boy, was I wrong. De hoofdkarakters waren mensen die toch wel een beetje van computers kenden. Als ik een wit-op-zwarte tekst op mijn scherm zie verschijnen met een knipperend invoerveldje naast, dan denk ik onmiddellijk aan ‘Y/N’. Ben ik de enige? Ik hoop van niet. En toch vonden de filmmakers het nodig om te laten zien dat de personages erop klikten. Klikten, for God’s sake!

Om het even in het kort te zeggen: liever zelfmoord dan Pulse een tweede maal te moeten zien.

Na Bunkerleute ben ik op het kot van Gertjan, Brecht, David en Carolien blijven slapen. Ik had beloofd dat ik hen zou helpen met het organiseren van hun kotfeestje. Zo gezegd, zo gedaan. tegen 12 uur opgestaan en een beetje ontbeten; en na wat procratination zijn we begonnen met meubels versleuren en versieren. Het idee was dat alle mensen die gemaskerd waren wat gratis drankjes kregen. Meer dan de helft van de bezoekers was gemaskerd, redelijk geslaagd zou ik denken :)

Het kot op zich is een herenhuis in de Drinkwaterstraat te Leuven. De hoge plafonds en donkerhouten lambrisering lenen zich er echt toe om er een serieus thema-feestje van te maken. In combinatie met spinnenwebben, sfeerverlichting en een professionele DJ-set werd het geheel compleet. De mensen geraakten echter niet echt in de sfeer, hoewel de drank goedkoop en in grote hoeveelheden aanwezig was. Pas tegen 3 à 4 uur (ik heb de tijd niet echt in het oog gehouden) werd er gedanst.
Om half zes was het feestje nog bezig, maar heb ik de beslissing genomen om gewoon de eerstvolgende trein naar Antwerpen te nemen. Om dat uur nog blijven maffen in Leuven is een beetje waanzinnig :P

Kotbewoners: het was een aangenaam feestje, bedankt!