blogwolf

The Humans – Life

Life, het debuutalbum van de internationale groep The Humans is ineens een dubbelaar geworden. Persoonlijk ben ik geen fan van hokjesdenken en dat is dan ook het fantastische aan de zes-koppige band: je kan ze niet onder één genre onderbrengen. Hoewel de groep al jarenlang bezig is hebben ze tot nu nooit de nood gevoeld een album aan de man te brengen. De bandleden zelf gaan schuil achter bijnamen ontleend aan de continenten: Afrique, America, Aussie, Asia, Europe en Antarctic. Door al de ervaring die ze hebben opgedaan door wereldwijd concerten te spelen is de productie van de schijf onklopbaar. In totaal zijn er 17 tracks, waarvan de langste zomaar even 32 minuten duurt.

Elke track op het album werd geschreven en uitgevoerd door één lid van de band. Zo hoor je dat, ondanks de verschillende achtergronden van de individuen, de plaat een vreemd geheel vormt. De eerste track is een rustig ambient nummer met de titel ‘Womb’. Je hoort verschillende geluiden en stemmen, waarvan geen enkel herhalend, maar allen gedempt zodat ze onherkenbaar zijn. Op de achtergrond hoor je een lichte ‘vloeibare’ ruis, waardoor je het gevoel bekruipt dat je in een warme en veilige plaats bevindt. Het langste nummer, ‘Midlife’, is een folky akoestisch nummer dat verscheidene stages kent. In het begin klinkt het zeer enthousiast, maar na een tijdje begint het over te gaan in een melancholische ballade met af en toe ronduit depressieve stukken. De hele groep wisselt af aan zang, zodat het zelfs na 32 minuten niet eentonig wordt. Mijn persoonlijke favoriet is echter het laatste nummer van de tweede cd. ‘Death’ is een snoeihard industrial techno-nummer van gemiddelde lengte dat menige dansvloer zou kunnen vullen. Het vormt een climax die wordt gevolgd door een minuut stilte; een veelgebruikte gimmick en dus een beetje overbodig.

De band heeft serieus zijn best gedaan om het product aan de man te brengen: de twee schijfjes bevinden zich in een slimline DVD-doosje, dat zelf nog in een kartonnen doosje is geschoven. Vreemd genoeg zit er geen boekje bij het album; al het artwork en de credits zijn gedrukt op de verpakking zelf. Het is overduidelijk dat The Humans zich hebben geïnspireerd op het werk van Edward Gorey: de gebruikte afbeeldingen zijn meestal macaber en obscuur van aard. Hoewel er zeer veel aandacht is besteed aan de vormgeving en inhoud van het gehele album is de prijs verbazingwekkend laag: voor maar vijf euro kan je dit album in huis halen.

Algemene indruk: alles is zeer mooi afgewerkt en vormt ondanks verscheidene invloeden een mooi geheel. Ik kijk uit naar het vervolgalbum.

Rating: 4/5 sterren; aanrader!

PS: voor degenen die het niet doorhebben, jullie hebben net een fictieve review van een fictief album van een fictieve band gelezen. Wat vond je ervan?