blogwolf

“Ik drink noooit meer zoveel” is een zin die ik al vele malen heb uitgesproken, al dan niet met toeschouwers. Maar ik moet toegeven, zaterdag zijn we toch net iets te ver gegaan.

De reden: Jeroen gaat eind juli met Hadi trouwen en dat konden wij niet goedkeuren zonder hem eens flink te laten afzien/zweten/kotsen en dergelijke meer.

Om half zeven opgestaan, om acht uur in hartje Antwerpen bij een maat in de auto gestapt en naar Leuven gereden. Afspraak om half tien aan het station, daarna met z’n allen (een tiental man) de bus op richting Herent. Op het afspraakpunt (de hoek om van Jeroen zijn straat) nog wat mensen bijverzameld en dan in heuse commandostijl richting zijn appartement getrokken. Hadi was op de hoogte en had al wat spullen in een rugzak gestoken zodat hij vertrekkensklaar was zonder het te weten. Zijn werkgever had hem wijsgemaakt dat hij van wacht was en dus thuis moest blijven. Enkele rookbommen en piratten later hebben we bij hen aangbeld als ‘politie Herent’ en snel snel de aftocht geblazen, terug de hoek om. Jeroen kwam verdwaasd buitenlopen, stond daar even als een kip zonder kop in het rond te lopen. We hebben hem dan maar uit zijn lijden verlost en ons laten zien. Toen hij zo’n grote groep mensen zag aankomen wist hij hoe laat het was :p

Na enkele minuten afscheid van Hadi terug de bus op richting Leuven. De trein vertrok om twaalf uur stipt, dus we hadden nog wat tijd om wat voorraden in te slaan (bestaande uit broodjes-van-de-Panos en dertig halve liters (bier dus)). Nog wat mensen erbij en met zijn vijftienen met de trein naar Oostende! En op de trein mocht onze Jeroen zijn eerste opdracht vervullen: een groen kikkerpak aandoen (een roze kikkerpak zou maar belachelijk zijn. Then again…). In zijn outfit met bijpassend masker mocht hij de kindjes op de trein aan het huilen brengen met klassiekers zoals met de trein naar Oostende, Kabouter Plop en aanverwanten. Daar waren niet echt voorwaarden aan verbonden, maar hij deed toch zijn uiterste best.

Aangekomen in Oostende begon de tweede fase: 24! Onze Jeroen is grote fan van Jack Bauer en dus mocht hij aan bevallige en minder bevallige passerende (jonge)dames vragen om een van de twaalf makkelijke raadsels die aan zijn been waren vast-ge-ducktaped eraf te scheuren en voor te lezen. Hij kreeg tijd tot we de tentjes op de camping hadden opgesteld. Als hij er vijf mis had, werd zijn arm ingeplaasterd voor we gingen eten. Uiteraard is hij er niet in geslaagd. Maar van zo’n geestesinspanningen krijg je dorst, dus op naar het strand! Het plan was om jeneverpetanque te spelen. Dat was niet zo geslaagd dus zijn we maar op jenevervoetbal overgeschakeld. De regels waren niet echt duidelijk maar dat was ook niet nodig, de jenever ging vlotjes binnen. De zon begon tegen vier uur door te branden en iedereen was stikkapot van het voetballen (nu ja, zo hard mogelijk tegen de bal schoppen en er terug achterlopen… maar we zijn wel gewonnen!). Terrasjestijd en daar kreeg Jeroen het tweede (moeilijke) deel van zijn vragen. Het was de bedoeling dat hij dan niet met bestek mocht eten maar ondertussen werd zijn arm ingeplaasterd. We zijn nog altijd geen beesten (sommigen onder ons dan toch niet) en hebben we oogluikend toegestaan dat hij zijn bestek gebruikte.

Want we gingen eten in de Mexicaan. Nu staat het vast dat alcoholhoudende dranken niet echt bevorderlijk zijn voor de darmen (iedereen die na een nachtje doorzakken op het toilet heeft gezeten kan dat beamen), maar de combinatie Mexicaans/sterke drank is nog een graadje erger :D

Op restaurant heb je natuurlijk weinig kans om iets serieus uit te steken, dus praeses Stefaan en Zedenmeester Geert slopen op een bepaald uur buiten om onze cantus te gaan voorbereiden. Er was bier, er werd gezongen, het was mijn allereerste cantus en ik vond het leuk. Tijdens de cantus heb ik leuke verhaaltjes gehoord over Jeroen, konten gezien die ik eigenlijk niet wou zien en veel te koude pintjes ad fundum moeten binnenslaan (toen zelfs de praeses hiervan een hoofdpijntje kreeg zijn we hier toch wijselijk van afgestapt). Bierestaffete is een discipline waar ik nog niet echt van heb gehoord en het team waar ik voor supporterde is toch weeral gewonnen zeker!

Ergens gedurende de cantus kreeg Jeroen zijn vrouwenoutfit aangekleed en wanneer dat gebeurt weet je gewoon dat hij een echte vrouw wordt. Vanaf dan wordt het bij mij een beetje wazig. Ik herinner mij nog vaag dat ik heb staan ‘twisten’ in de karaokebar en daar blijft het eigenlijk bij. Blijkbaar ben ik zonder problemen naar de tenten geraakt en prompt knock-out gegaan.

En dat was eraan te merken de day after: om half tien werd het zo warm in de tenten dat we eruit werden gedreven. Toen voelde ik me nog redelijk goed en heb ik zelfs wat gegeten. Op de boemelkusttram richting station werd het echter duidelijk dat zon en drank echt geen goede combinatie zijn. Ik heb het nog kunnen volhouden tot het station, maar daar kwam alles eruit. Het lucht wel op eerlijk gezegd :p

Thuisgeraken was een ander paar mouwen: ik was de enige die naar Antwerpen-Centraal moest. Het heeft me een half uur gekost om gewoon van het station naar de tramhalte te schuifelen en nog wat langer van de tramhalte naar huis. Daar aangekomen heb ik alles uitgesmeten en op de zetel gaan crashen. Mijn ouders hebben me zo gevonden.

Vandaag voel ik me ‘iets’ beter maar toch drink ik nooooit meer zoveel.

En de titel:

- ‘Papa, waarom draait de wereld?’
- ‘Hebt ge weer aan de drank gezeten ja?’