De geen-bloedgroep

Zoals al gezegd ben ik vanmorgen afgezakt naar Edegem om bloed te gaan geven.
Aan de inkom afgesproken met enkele mensen en toen we binnengingen werd al duidelijk dat het niet zo goed georganiseerd was: één lange rij tot aan de balie waar maar één persoon zat die alles moest regelen (en dat is blijkbaar wel wat).

Bloedtransfusiecentrum Edegem

Een goeie drie kwartier later mocht ik eindelijk mijn papiertjes gaan invullen en richting bloed-afneemzaal gaan. Daar werd ik wel vrij direct geholpen.
De verpleegster zat al klaar met de naald toen ze zag dat blijkbaar niet alles op mijn formulier was ingevuld.

- “Ben je langs de dokter geweest?”
- “Euh, welke dokter?”
- “Degeen die in de papier-invulruimte.”
- “Geen dokter gezien. Stond ook nergens aangeduid.”
- “Ah, eerst naar de dokter dan!”

Zo gezegd zo gedaan. Naar de dokter, even mijn formulier overlopen en dan… “U mag geen bloed geven meneer.”
Say what?

Blijkbaar moet je minstens twee maanden wachten als je een kunstlens hebt laten steken. Twee weken, en het had geen probleem geweest. Zucht.

Nu ja, volgende keer beter. En dan ineens eens horen of ik daar geen dag verlof kan voor krijgen op het werk =P

De Bloedgroep

14 juni is Wereld Bloeddonor dag. Op 13 juni houden de bloedtransfusiecentra van het Rode Kruis opendeurdag. Voor deze gelegenheid heeft een groep bloggers De Bloedgroep opgericht. Zij roepen iedereen die kan en wil op om zaterdag 13 juni bloed te geven in je dichtsbijzijnde centrum en zo de wereld een klein beetje te helpen, omdat het nodig is.
Ik ga bloed geven in Edegem!
bloed geven is bloody great

Operation Eyeball – the final post!

Afgelopen woensdag ben ik na het werk nog eens afgezakt naar de oogartsenpraktijk in Deurne voor een laatste controle. Alles dik in orde! De dokter wil mij een jaar niet meer terug zien =)

/AFK

Vanaf morgen naar WGT Leipzig!
Tot volgende dinsdag ;)

Verlof

Met maar 20 dagen officieel verlof per jaar moet ik goed plannen wat ik er mee doe. Festivals, wat verlengde weekends, de eindejaarsperiode en dan is het meestal opgebruikt.

Vandaag heb ik echter het ondenkbare gedaan: ik heb deze namiddag verlof genomen… voor een film.

Als er een film uitkomt die ik echt in de bioscoop wil gaan zien, dan ga ik altijd rechtstreeks na het werk. UGC heeft meestal voorstellingen rond zes uur, ideaal dus.

Deze keer echter niet. De film in kwestie is Star Trek en UGC heeft vier voorstellingen per dag: half twee, vier uur, half acht en tien uur. Nieuw schema? Geen idee.

Aangezien ik geen fan ben van overvolle filmzalen is half acht geen optie. Tien uur ook niet, zeker niet op vrijdag. En dus ga ik proberen de voorstelling van half twee te halen. Lege zaal, here I come! Ik kijk er naar uit :)

Stationsvoer

Vanmorgen een boek, ontbijt en een bon voor gratis koffie morgenvroeg gekregen. Zo mag het elke dag wel zijn :)
aspe

Operation Eyeball deel 5

De laatste hobbel is genomen: I can see!blinkin

De procedure verleden donderdag verliep exact hetzelfde als de vorige… behalve dan de nawerkingen. Na de operatie had ik hoofdpijn, dus gaven ze mij een pijnstiller. Op zich niets bijzonder, maar het werkte niet en ik werd er misselijk van. Nog wat pijnstillers, middeltjes tegen misselijkheid, wat kalmeermiddeltjes en twee baxters later voelde ik mij zo slap als een vod. Platgespoten, letterlijk. Dat heeft de rest van de dag geduurd en zelfs een klein beetje vrijdagmorgen.

Alleszins, na de controle vrijdag- en gisterenmorgen is alles in orde. Nu begint een kleine maand nazorg: elke dag viermaal twee verschillende soorten oogdruppels, yay..
Volgende week moet ik nog even langs de oogpraktijk voor een mogelijk laatste checkup. Ik ben bijzonder blij dat ik het heb gedaan =)

Oh en mijn nieuwe aanwinst: een Nike Haul zonnebril. Kwestie van eindelijk eens zo’n zonnebril te kunnen dragen =D

nikehaul

Operation Eyeball deel 4

Nu komen we dan aan de cruciale delen. Ik heb even de tweede controle afgewacht om te checken of alles ok is… en dat is het ook.

Afgelopen donderdag is mijn linkeroog geopereerd en dat ging als volgt:

11u: in de oogkliniek, bij de inschrijvingen. Blijkbaar moeten medische secretaresses veel vaardigheden bezitten want degeen achter de balie moet nog ‘eventjes een pilletje geven’. Ze zei er echter niet bij dat dat pilletje onder mijn ooglid moest. Je weet hoe het voelt als er een steentje in je oog zit? Vergelijkbaar. Dat pilletje dient om je pupil zo wijd mogelijk te maken. Zeer freaky als je dat in de spiegel ziet =)

11u30: na wat wachten krijg ik een kamertje toegewezen. Relaxzetel, afwasbak, locker voor je kleren, een fles water. Alles om de dag door te komen. Aangezien de operatie plaatsvind in een steriele operatiezaal (who’dathunk?) moet ik strippen en een operatiejas aandoen. Jeweetwel, zo een met de opening vanachter. Maar ik mag mijn ondergoed wel aanhouden, al sjans.

12u45: het pilletje word er terug uitgeprutst en dan is het tijd om de operatiezaal binnen te rijden. Binnenin krijg ik een baxter aangelegd om mijn vochtniveau op pijl te houden. De chirurg brengt eerst een markering of twee aan op mijn oogbol. Het was geen alcoholstift, maar ik vermoed dat het iets soortgelijk is. Plaatsnemen op het operatiebed en dan is het tijd om eraan te beginnen. Er wordt mij een kalmeermiddel ingepompt via de baxter en dan gaan de assistenten aan de slag met allerlei soorten druppels. Laatst wordt mijn gelaat afgedekt, operatiegel in mijn oog gedaan en mijn oogleden uit de weg getrokken. Klinkt allemaal vies, maar je merkt het amper. De chirurg heeft intussen een piepkleine cartouche geprepareerd waar de lens nu opgerold inzit. Hij maakt een incisie van enkele millimeters, schuift de cartouche erin en duwt de lens eruit. Cartouche er terug uit en dan kan hij de lens positioneren. Nogmaals: klinkt allemaal vies, maar je ondergaat dat gewoon. En: je ziet er niets van (wat ik dus eerst wel dacht). Na een kwartiertje maakt hij de incisie vast met een draadje en… done.

14u: ik lig ondertussen al een half uurtje terug buiten de operatiezaal. De pijn begint nu wat op te komen, maar een pijnstiller is snel toegediend. Na een tijdje kan ik terug naar mijn kamertje, ik vlij me in de relax en rust.
16u: een hongertje.Terug aankleden en richting cafetaria om iets te eten. Mijn zicht is nu al zeer goed… maar wel dubbel. Een oog op sterkte en eentje niet: ik raad het niemand aan. En zo moet ik dus nog een week verder!

17u: de chirurg checked nog een laatste keer de druk in mijn oog en dan mag ik naar huis.

De eerste week mag ik geen zware inspanningen doen en ik moet enkele nachten slapen met een oogschelp (om er niet in te wrijven, verstaatge). De dag erna even op controle en alles is nog altijd in orde. Vandaag moest ik dan nog even terug en behold! De afwijking in mijn linkeroog is nul. Niks. Nada. Jochei!

Anyway, ik begin het een beetje beu te worden om overal tegenop te lopen. Voor de rest kan ik alles nog doen, inclusief lezen, televisiekijken, gamen, noem maar op. Maar wel met maar één oog. Ik zou wat meer buitenkomen moest ik mijn dieptezicht niet wantrouwen. Ik kijk al uit naar de volgende operatie.

Operation Eyeball deel 3

Beetje over tijd, want de ingreep is al gebeurd, maar toch!

Deel drie van heel de opzet moest gebeuren om te voorkomen dat de druk in mijn oog na de operaties te hoog wordt. Daarvoor worden er gaatjes gemaakt aan de rand van de iris om zo het oogvocht te laten circuleren.

Voor we eraan begonnen kreeg ik oogdruppels die mijn pupillen sterk zouden verkleinen. Hoofdpijn en tunnelzicht als gevolg, maar het moet gebeuren. Het ‘gaatjesmaken’ gebeurde aan een toestel dat eruitzag als eender welk toestel bij de oogarts: iets waar je je kin oplegt, je voorhoofd tegenduwt en de arts die door iets naar je oog kijkt. Met als enige verschil dat dit toestel lasers schiet (hoe science fiction-y is dat!)
Tien minuten later was het gepiept. Niks van gevoeld, alleen hoofdpijn voor een uur of twee. Nu nog enkele dagen oogdruppels tegen infectie en we kijken uit naar de volgende stap.

Proxis

Op zondag drie augustus heb ik een redelijk grote bestelling gemaakt op proxis.be.
Alles was netjes verwerkt en opgestuurd buiten één boek dat ze niet binnenhadden. Een boek van een obscure schrijver die in 2005 overleden is (John Brosnan). Geen probleem zegt Proxis, we houden de bestelling voor u in nota.
Fast forward naar maart 2009: Proxis vernieuwt zijn website. Allemaal goed en wel, maar oude bestellingen zitten niet in het nieuwe systeem en moeten per mail worden opgevolgd.
In mijn mail van dinsdag 24 maart naar support@proxis.be laat ik hen weten dat ze die bestelling mogen annuleren en het resterende bedrag mogen terugstorten. Ik ben eens benieuwd.

On a side note: dat boek wil ik nog wel steeds hebben, niet te vinden op amazon.co.uk, op amazon.com is het out of print met limited availability en op Australische oneline boekenwinkels vind ik hem ook niet (het was een Aussie schrijver). Misschien moet ik gewoon nog eens naar London om daar in de boekenwinkels te gaan snuisteren.